Desta forma

Cechą charakterystyczną większości kaktusów z podrodziny Cereoideae są żebra. U podrodziny Peireskioideae i Opuntioideaeżebra nigdy nie występują. Żebra mogą być niskie lub wysokie, szerokie lub wąskie. Rzecz zrozumiała, że cechy te - wysokość i szerokość żeber - mogą występować w różnych kombinacjach, bywają, więc żebra wysokie i szerokie, wysokie I wąskie itd. Zwykle żebra są proste, tzn. biegną pionowo od wierzchołka rośliny do szyjki korzeniowej. Niekiedy jednak bywają skręcone spiralnie, a u roślin cylindrycznych lub kolumnowych mogą mieć układ śrubowy. Jeśli oglądamy żebra na przekroju, widzimy, że mogą mieć zarys obły lub krawędzisty. Krawędzie żeber mogą być ostre, tępe, zaokrąglone lub „obciosane".
Obserwując żebra, powinniśmy też zwrócić uwagę na ich poprzeczne karby. Znany gatunek Echinopsis eyriesii ma żebra o jednolitym zarysie, bez jakichkolwiek poprzecznych karbów czy bruzd. Istnieją jednakże gatunki, które mają żebra całkowicie rozdzielone na odrębne garbki. Płytkie, poprzeczne karby nazywane bywają także bruzdami. U lobiwii karby skierowane są skośnie w stosunku do osi żebra, mają zarys litery „V" albo też przypominają kształtem mały łuk.
Na krawędziach żeber znajdują się areole. Są one osadzone na powierzchni żeber lub bywają „wpuszczone" w głąb żebra. Jeżeli obserwujemy żebra z boku, możemy niekiedy rozpoznać na ich zarysie swego rodzaju wyrostki, które mają kształt „brody". Owe „brody" mogą być krótkie, silnie zarysowane, tępe, ostre, cienkie, grube itp.
Znawcy zagadnienia nie uzgodnili dotychczas poglądu na sposób powstawania żeber. Również nie wiadomo jeszcze dokładnie, jak powstał typ kaktusów, które w ogóle nie mają żeber, areole ich są osadzone na szczytach brodawek, a kwiaty wyrastają z aksilli.